Vanmiddag kreeg ik bezoek van een journalist van de Telegraaf. Nadat hij was vertrokken, zag ik een zakje liggen op de stoel waar hij had gezeten. Een zakje om hondepoep mee op te rapen. Andere journalisten lieten wel eens een pen achter. Of namen een pen van mij mee, of een notitieblok. Het is wonderlijk hoeveel journalisten arriveren zonder notitieblok. Nu ben ik een zakje voor hondepoep rijker, met een ingenieus ingebouwd opraapmechanisme. Dit compenseert ruimschoots alle kantoorartikelen die ik de afgelopen jaren heb verstrekt aan vertegenwoordigers van de Nederlandse media.
Ik ben in Cambridge, Massachusetts voor een conferentie op de campus van Harvard University. Op de route van het hotel naar de conferentie loop ik langs Obama's oude hangplek, de Law School.
In het Amsterdamse gemeentekantoor waar ik gisteren was, stond een soort douchecel. Het bleek een rookcel. Boven het asbakje bevond zich een instructiesticker die aangaf in welke richting de roker diende uit te ademen.
Gisteren gaf ik les in een kasteel, aan vijfentwintig van onze jongste onderzoekers. Tijdens het diner aan het einde van de dag vroegen verschillende onderzoekers me waarom ze zo verwend werden. Ik zei dat personeelsbeleid en omkoping soms moeilijk van elkaar te onderscheiden zijn.
Verlaten verbindingsweg tussen het zwaar beveiligde resort en het zwaar beveiligde conferentiecentrum waar het Internet Governance Forum plaatsvond, Sharm El Sheikh, Egypte.
