Aan mijn amoebe 4

Eerder: 1, 2, 3.

Je moeder heeft recent gedacht dat je het loodje had gelegd. Op dat moment zat je vader te zuipen in de Gevrey-Chambertin ? het wijngebied waar Napoleon zijn wijnen betrok voor de Russische campagne. Ik hoorde het relaas pas na terugkomst uit het wijngebied, maar dit soort zaken laat je sowieso over aan professionals.

Professionals, dat zijn mensen waaraan iets wordt overgelaten. Het zoeken van waarheid, bijvoorbeeld, dat wordt overgelaten aan je ouders en een boel andere wetenschappers. Evenals het opleiden van de diverse jeugdachtigen. Voor zover mogelijk.

De belangrijkste tactiek waarmee professionals hun status verwerven is door ergens een lapje grond af te bakenen en te monopoliseren. Wetenschappers hebben het monopolie op het begrip ?waarheid,? bijvoorbeeld. Ze gunnen een minderwaardig strookje waarheid aan de religieuze professionals, maar dat is meer uit desinteresse dan goedgeefsheid.

Ook diverse delen van jouw bestaan worden gemonopoliseerd door mensen die daarmee professionals willen zijn. Zo is er de aanstaande bevalling. Bevallen is de tamelijk gebrekkige manier waarmee jij ter wereld hoopt te komen ? ontworpen in een tijd dat moedersterfte niet hoog scoorde op de lijst van ontwerpeisen voor diersoorten. De Duitsers hebben er een beter woord voor: entbinden ? dat mag je inderdaad lezen als ontbinden.

Er waren eens mensen zonder opleiding en status. Hun belangrijkste verdienste in het leven was dat ze zich wel eens ontbonden hadden. Toen vonden ze het woord ?ervaringsdeskundige? uit en besloten dat hun ontbinding genoeg was om zichzelf professional te noemen. Je moeder viel afgelopen week in handen van zo iemand. Ze gaf een cursus zwangerschapsyoga.

Op de eerste bijeenkomst wilde je moeder een paar dingen vragen. Dat bleek echter niet de bedoeling. Na een paar vragen had de mevrouw het professionele oordeel over je moeder gereed: ze toonde weerstand. Een beetje professional heeft twee of drie oordelen die altijd van toepassing zijn ? om zonder overmatige inspanning de niet-professionals uit te schakelen. De zwangerschapsyogamevrouw had er alvast één, dus ze was een flink stuk op weg. Overigens toont je moeder inderdaad stevige weerstand. Ik mag hopen dat dat zo blijft.

Aan het einde van de proefles gaf je moeder aan dat ze misschien toch afzag van de cursus. Ze zou nadenken en dan nog contact opnemen. Een paar dagen later liet ze een beleefd bericht achter bij de mevrouw dat ze inderdaad afzag van de cursus. De mevrouw belde je moeder boos terug en zei dat ze weerstand toonde, dat ze bang was voor de bevalling en dat het echt niet hielp om het hoofd in het zand te steken.

Je moeder zei dat ze in een prenatale depressie was geschoten. ?Bestaat dat?? vroeg ik. Je moeder wist zeker dat ze met Google hits zou vinden op die term. En inderdaad. Met dank aan diverse ervaringsdeskundigen.

Een voordeel van dit soort ervaringen is dat je vader veel beter in contact komt met zijn agressiviteit. Dat kon hij vroeger moeilijk oproepen, boosheid en agressiviteit, maar zijn weerstand er tegen wordt gelukkig steeds minder.

Maar wat ik eigenlijk wilde vertellen: er ligt een fles Gevrey-Chambertin voor je klaar. Als je de drankgerechtigde leeftijd hebt bereikt is die magistraal op dronk.

Miesepies | Maandag 16 Mei 2005 - 01:20 am | | Tekst | Twaalf reacties

Heimcomputer

Am Heimcomputer sitz? ich hier
Und programmier die Zukunft mir
(Kraftwerk, 1981)

De secretaresse van de vakgroep belde. Ze kreeg afschriften van rare afspraken in mijn elektronische agenda. Ze had er geen last van, zei ze, maar het leken haar persoonlijke zaken. Misschien was het niet helemaal de bedoeling dat ze die ontving.

De VIHB en ik hadden geregeld dat we via internet afspraken in elkaars agenda kunnen zetten. De ander krijgt hiervan een melding en kan de afspraak elektronisch afwijzen, aanpassen of accepteren. Er zijn drie categorieën: verplicht (denk: schoonouders), optioneel (denk: mensen die een van ons onder druk zetten om de ander mee te nemen, wegens gezellig) en ter kennisgeving (denk: er komen vrienden of vriendinnen langs en of je op de aangegeven uren jezelf schaars wil maken).

De categorieën zijn nog niet helemaal op alle contingenties ingericht, want het is een pilotsysteem. Later gaan we het op de markt gooien en als relatietherapeutisch concept verkopen. Binnen een paar jaar is praten helemaal uit en dan willen mensen weer iets anders.

Dat is een rode draad in onze relatie: niet hoeven praten. De VIHB heeft een paar eerdere relaties opgepraat en ik ook. Nachtenlang.

De vrouw met wie ik het langste ben samengeweest deed midden in de nacht het licht aan en maakte me dan wakker om te praten. Als zij niet kon slapen, dan ik ook niet. Dat heet dan bijvoorbeeld ?geven en nemen,? of ?gedeelde smart? of ?je moet er wel wat voor over hebben.?

Op een gegeven moment was ik zo goed afgericht dat ik me schuldig voelde als ik wilde doorslapen, in plaats van te investeren in de relatie. Dat is nog een reden waarom de VIHB en ik zo weinig mogelijk willen praten ? zodat we niet dingen gaan zeggen als ?investeren in de relatie.? Dan weet je dat het volgende gesprek gaat over dat de aandeelhouders het rendement vinden tegenvallen.

In plaats van praten geloven we nu in efficiëntie en zelforganisatie. Van de week lag de VIHB met de laptop op de bank en ik lag op de ligstoel naast mijn Heimcomputer. Via het draadloze netwerk doken er een aantal afspraken op in mijn agenda ? onder andere voor het kopen van de trouwringen. Ik klikte op ?Accepteren.? De toekomst was volgens mijn agenda grotendeels leeg.

Miesepies | Vrijdag 22 April 2005 - 01:41 am | | Tekst | Zes reacties

Het Einde van Ons Haagse Huwelijk

Ik was op het stadhuis, om met mijn dossierbeheerder verscheidene burgerzaken te regelen.
?Ik heb geprobeerd om het online te regelen,? zei ik.
?Werkte niet, zeker,? zei mijn dossierbeheerder.
?Nee, het was een bende.?
?Ja. Ik ben altijd al tegen het nieuwe systeem geweest. Best leuk hoor, online je ondertrouw afhandelen, maar het werkt niet. Zodra er iets afwijkt, moet je alsnog hier langskomen. Het werkt alleen voor standaardgevallen, maar tegenwoordig is bijna niemand meer standaard.?
?Ik ben wel standaard, dus voor mij was het perfect geweest.?
?Ja, jij bent wel standaard.?

Toen ik thuiskwam, was er een reactie op mijn email van afgelopen week.
Beste gebruiker van "Ons Haagse Huwelijk",

Tot mijn grote spijt moet ik u mededelen dat de site van "Ons Haagse Huwelijk" tijdelijk uit de lucht wordt gehaald.

We hopen op deze manier een aantal  problemen in "Ons Haagse Huwelijk" op te lossen, zonder u daar last van heeft.

Vooralsnog kan ik niet aangeven hoeveel tijd dit in beslag zal nemen. Uw dossier blijft onder beheer van het bureau Huwelijken. Voor eventuele vragen kunt u daar altijd terecht: huwelijken@dbz.denhaag.nl .

Ik logde in en het systeem functioneerde nog steeds. Of non-functioneerde nog steeds. Mijn dossier gaf aan dat ik nog geen enkele van de bescheiden had ingeleverd. Terwijl ik alles al ingeleverd had.

Standaardgevalliger dan dit wordt het niet. Waar gaat het heen als IT-ers niet eens standaardgevallen kunnen afhandelen.

Miesepies | Zaterdag 09 April 2005 - 11:29 am | | Tekst | Vier reacties

Ons Haagse Huwelijk

Eindelijk voel ik me burgerlijk, nu we gaan trouwen. Burgerlijk als in: lijkend op een burger. Tot nu toe heb ik nog nooit iets met de gemeente van doen gehad. Behalve mijn inschrijving als inwoner een paar jaar geleden. O, en wat acceptgiro?s waar mijn handtekening op moest.

Nu pas maak ik volledig gebruik van mijn burgerrechten ? en het is een feest. De procedure rondom het inschrijven van de VIHB op mijn adres. Het erkennen van de ongeboren vrucht. Het aanmelden van de intentie te trouwen. De procedure richting ondertrouw. En nog zo wat dingen. Het is prachtig, ik weet niet waarom ik dit niet eerder heb gedaan.

De ambtenaren zijn zonder uitzondering behulpzaam. Burgerrechtelijktechnisch mag ik bijvoorbeeld nog geen trouwzaalreservering maken. Maar de meneer aan de telefoon zei dat ik maar even een briefje moest sturen. Het mocht eigenlijk niet, maar hij ging iets regelen.

Ook is er een prachtige website. Onshaagsehuwelijk.denhaag.nl. Alleen al voor die domeinnaam moeten er prijzen worden uitgereikt. Ik heb een prachtige veilige gebruikersnaam toegewezen gekregen: 3EG46VHY67533X. Probeer die maar eens te kraken. Inmiddels heb ik ook een dossierbeheerder. Iedere keer denk ik: mooier dan dit kan het niet worden, maar dan krijg je ineens een dossierbeheerder toegewezen. Prachtig. Samen met de dossierbeheerder ga ik mijn dossier, euh, beheren. Ik zal hem of haar ook een uitnodiging sturen voor het huwelijk ? dat is wel het minste.

Uit pure dankbaarheid mail ik ook regelmatig naar de mensen achter de site. Af en toe werkt er iets niet en ik zie het als mijn burgerlijke plicht dat te melden. Aan mijn dossierbeheerder ligt het niet, er zit een commercieel bedrijf achter ? het heet Comites, geloof ik. Prachtige dingen doen ze daar. Lees maar:
Comites levert advies, programmamanagement en projectleiding. De focus ligt op vraagstukken rond het optimaal bedienen van klanten en het verbeteren van het bedrijfsresultaat door het op de juiste wijze inzetten van informatie technologie. Kernbegrippen zijn:
  • vraaggestuurde verkoopondersteuning en dienstverlening
  • besturing en innovatie
  • efficiëntie van ICT oplossingen
Ik heb echt een enorm zwak voor ?kernbegrippen.? Hoe vaak zeg ik niet tegen de VIHB; als mensen nou eens wat meer het begrip kernbegrip zouden omarmen, dan zou de BV Nederland er heel anders voor staan. Bij Comites hebben ze ongetwijfeld heel competente mensen in dienst ? want daar heerst de tucht van de markt, hè. Ik weet alleen niet waarin die mensen precies competent zijn. Niet in websites bouwen in ieder geval.

Van de, pak ?m beet, tien keer dat ik de agenda?s van de trouwlocaties raadpleegde, werkte het een keer. De eerste paar keren waren alle dagen op alle locaties volgeboekt ? tot en met juli 2006. Dat kan niet kloppen, zei ik tegen de VIHB, maar het lukte me niet haar gerust te stellen. Vandaag keek ik weer even, om te zien of onze geritselde reservering er in stond, en nu werkte de link naar de agenda niet meer.

Kom, dacht ik, tijd voor een mailtje. Je bent burger of je bent het niet. Toen ik toch bezig was meldde ik meteen maar even:
- dat mijn sofinummer niet werd geaccepteerd door de website
- dat het onmogelijk was om twee pdf?s met ?naamsverklaringen? te downloaden, ook niet als je op het knopje ?downloaden? klikte, hetgeen me toch een redelijke tactiek leek.
- dat ik graag wilde betalen (?op een eenvoudige en veilige wijze voor u te verzorgen?) voor twee uittreksels uit het GBA, waarna mij werd teruggemeld:
<%@ Page language="c#" Codebehind="wfWelkom.aspx.cs"
  AutoEventWireup="false" Inherits="OHH.Web.Candidate.ASPX.wfWelkom" %>

Ja, kijk, dat AutoEventWireup="false" had ik ook kunnen bedenken. Maar voor de rest ga ik toch maar even langs het gemeentehuis. Koffie drinken met mijn dossierbeheerder. Die regelt wel wat, ook al mag het eigenlijk niet.

Terwijl ik daarmee bezig ben, kunt u wellicht even adviseren welke trouwambtenaar we moeten aanvragen. De VIHB heeft een voorkeur voor Nimet, maar ik wil niet over een nacht ijs gaan.

Miesepies | Donderdag 07 April 2005 - 2:35 pm | | Tekst | Veertien reacties

Wat u kan afstrepen van uw te-lezen-lijst 1

Anna Karenina.
Kutboek.

Canon, schmanon.
In de tijd die u nu bespaart met het niet lezen van negenhonderd pagina's Tolstoi kunt u zeker twaalf keer Nederland - Armenië kijken.

Miesepies | Donderdag 31 Maart 2005 - 12:58 am | | Tekst | Zeventien reacties

Aan mijn amoebe 3

Eerder: 1, 2.

Pasen ging dit jaar onopgemerkt aan je vader voorbij. Totdat je moeder binnenkwam, op de avond van Tweede Paasdag. Die dag heeft niks met Pasen en alles met vakbonden te maken, maar het is goedbedoeld, dus we rekenen het even mee. Bijna alles in Nederland is goedbedoeld. Als er slachtoffers vallen in dit land, kun je er donder op zeggen dat ze uit goede bedoelingen voortkomen. Voor de afwisseling zeggen mensen soms dat ze iets niet zo bedoeld hebben ? dat is hetzelfde. Bedoelen is een ongelooflijk overbodig werkwoord, eigenlijk.
    Maar goed. Je moeder had een enorm paasei onder haar truitje, dat was wat ik wilde zeggen.

Over de telefoon had ze al aangekondigd dat het heel erg was. Dat zegt ze elke week, sinds we ons hebben voortgeplant. Je moeder is afscheid aan het nemen van haar lichaam. Naar haar verwachting zal jij een uitgewoonde bende achterlaten. Dat is een redelijke verwachting. Jij bent een Tokkie in een socialesectorwoning. Godzijdank zijn de Tokkies weer vergeten tegen de tijd dat je dit leest.

Je moeder heeft ? net als je vader ? er ongeveer dertig jaar over gedaan om tevreden te raken met het eigen lichaam. Nu is ze dertig en mag ze meteen weer afscheid nemen.

Ze nam het eerste afscheid van haar taille. Die taille was de spijker waaraan het hele tevredenheidsproject was opgehangen, dus dat deed extra pijn. Ik zag het niet zo, de verdwijnende taille, maar dat bleek niet relevant.

Eigenlijk begon het met haar borsten. Maar de teloorgang daarvan is fors aangekondigd, met twee luide cupmaten, maar nog niet uitgevoerd. Het is als met oude mensen die net voor ze sterven nog even verrassend energiek opleven.

Toen waren de billen aan de beurt en daarna haar buik. Vreemd genoeg kwam de buik het laatste. Geen wonder dat je moeder wat in de war raakt. (Je vader raakt vooral in de war als hem onverwacht te binnen schiet dat er iets in dat paasei zit.)

Je moeder haalt vaak die scène uit Alien aan, waar een soort aggressief kunstgebit zich een weg baant uit een opgebolde buik. Dit is voor het eerst dat ze een film citeert. Je vader houdt erg van films, dus dit komt de liefde zeer ten goede.

Verder vraagt ze soms of ik het niet erg vind dat ze zo onaantrekkelijk wordt. Natuurlijk ontken ik dat in de twee, drie toonaarden die ik beheers. Je vader heeft overwogen om vaker seks te initiëren, in het kader van ?daden spreken luider dan woorden.? Maar een mens moet zijn eigen beperkingen kennen.

Even voor de goede orde: we zitten nu ongeveer op de helft. Er is dus nog een boel om naar uit te kijken.

Tot later,
M.

Miesepies | Dinsdag 29 Maart 2005 - 01:04 am | | Tekst | Zes reacties

Aan mijn amoebe 2

Je moeder belde vandaag. Er was weer zo?n slap en glad stukje papier met grijze vlekken gemaakt. En er heeft iemand iets aan je gemeten. Wen er maar vast aan, dat gaat zo nog een hele poos door. Je vader is van de week nog gemeten. Via de telefoon. Dat noemen ze een enquête. Dan beantwoord je wat vragen en uiteindelijk staat dan ergens een getal: 34,1% procent bijvoorbeeld.
    Pappa heeft dan wel eens het gevoel dat hij in een deeltjesversneller zit. Dat is groot apparaat dat hij ooit gezien heeft. Daarin stoppen ze een brokje van iets waaraan ze wat willen meten. Het brokje beschieten ze met een straal. Dan spat er van alles in het rond en dat noemen ze dan bijvoorbeeld subatomaire deeltjes. In het geval van je vader noemen ze het een mening.

Er is dus iets aan je gemeten en het was goed. Dat wil zeggen, de kans is nu één op de boelduizend dat je een bepaalde ziekte hebt. Heel klein dus. Die ziekte willen we graag uitsluiten. Uitsluiten, dat is als je denkt dat er iets niet gaat gebeuren.
    Je zal merken dat mensen het veel belangrijker vinden dat bepaalde dingen niet gebeuren, dan dat bepaalde dingen wel gebeuren. Daar wordt je oud mee, als er dingen niet gebeuren. O, en dat is min of meer het doel in het leven: oud worden. Voor het geval ik dat vergeet te zeggen.

Ik was niet bij de meting, want het zou maar een paar minuten duren. Maar achteraf voelde dat toch een beetje gek.
    Je moeder zei dat je nu op een buitenaards wezen lijkt. Eigenlijk is het andersom: de buitenaardse wezens lijken op jou. Want wij hebben ze verzonnen. Voor de film en zo. Meestal lijken ze op te vroeg geboren baby?s.
    Hoe dan ook, ik blijf je nog mijn amoebe noemen. Zolang ze je in millimeters blijven meten hou ik dat vol. En misschien daarna ook wel. Ik heb nog geen goed koosnaampje. (Ik dacht even aan ?pantoffeldiertje,? dat is een soort familie van de amoebe, maar bij die naam denk ik toch meer aan een grijze professor met een krant en een pijp. Of aan je opa, die houdt ook erg van zijn pantoffels. Je vader moet altijd aan je opa denken als hij pantoffels ruikt.)

Je moeder zag je woest spartelen. Dat heb je dan niet van ons, want je ouders zijn de rust zelve. Maar je moeder was er blij mee. Ze was al een paar dagen niet meer ziek en moe, en dan gaat ze zich zorgen maken. Dat klinkt raar, ik weet het, maar sinds jij bestaat zijn er wel meer dingen omgedraaid. We verheugen ons nu bijvoorbeeld op jaar vol slaaptekort.

Je moeder moest lang wachten in het ziekenhuis. De amoeben die voor je aan de beurt waren lagen nogal stil. En dan kunnen ze niet meten. Gelukkig spartelde jij meteen woest. We waren nu al een beetje trots op je. Het was je eerste prestatie. Papa zal de volgende keer uitleggen wat prestatiedruk is.

Tot later,
M.

Miesepies | Vrijdag 28 Januari 2005 - 02:15 am | | Tekst | Zes reacties

Aan mijn amoebe

Nu ik vrienden over mijn voortplanting heb verteld ? over jou, zeg maar ? krijg ik vaak de vraag hoe ik het vind, mijn aanstaande vaderschap. ?Abstract,? zeg ik dan.

Het belangrijkste bewijs voor jouw bestaan zijn de klachten van je moeder dat ze dik wordt en een slap en glad stukje papier met grijze vlekken. Met haar wijsvinger wees je moeder je aan. Ik vond dat je er uit zag als een amoebe. Ze hoopte dat je die aanduiding nooit zou horen.

      amoe?be (de ~, ~n)
      1 eencellig, vaak parasiterend dier => slijmdiertje

Maar ze wist dat ik gelijk had. Behalve dan dat je meercellig bent ? ik weet niet precies hoeveelcellig.

Om kort te gaan: ik ken je alleen van horen zeggen. Er was een rozig streepje op een plastic stripje en sindsdien werd jij geacht te bestaan. In de wetenschap noemen we dat deductie. O ja: wetenschap, dat is wat je vader doet. Ik weet nog niet hoe ik dat aan je moet uitleggen.
    Je moeder heeft later iets van een hartslag gehoord, maar daar was ik niet bij. Ik weet ook niet of ik zo?n apparaat zou vertrouwen. Ik bedoel: vroeger was me verteld dat je de zee kon horen als je een hand tegen je oor hield. Maar je hoort alleen je eigen bloed, blijkt. Ook mooi, daar niet van.

Verder doen officiële mensen heel serieus over jouw bestaan. Van de week moesten we je naam al invullen op een formulier. Een formulier is een stuk papier waarmee je in het systeem wordt ingepast. Jij denkt waarschijnlijk dat je een geval apart bent, maar daar kunnen we natuurlijk niet aan beginnen. Iedereen vind zichzelf bijzonder.
    Gelukkig kijkt het systeem daar meedogenloos doorheen. Jij zal, hopelijk, geboren worden tegelijk met een boel anderen. Die op jou lijken. Inwisselbaar zijn, eigenlijk. In het ziekenhuis houden ze wel eens een loterij en dan krijgen de pappa?s en mamma?s een willekeurige baby mee naar huis. Niemand die het merkt. Ja, later, als er toevallig een DNA-test wordt gedaan ? omdat je crimineel bent geworden, bijvoorbeeld. Dan blijkt ineens dat je helegaar niet van je eigen pappa en mamma bent. DNA, dat is ook weer zo?n abstractie, net als die grijze vlekken.

Ik dwaal af. We moesten jouw naam invullen. Die weten we natuurlijk nog niet. We hebben al kleren voor je ? met bruine gansjes, bijvoorbeeld ? en we weten al op welke tijdstippen we jou gaan afleveren bij een huis hier twee straten verderop. Maar een naam hebben we nog niet.
    Het formulier dat jou moest inpassen in het systeem was eigenlijk niet zo goed opgezet, want hieraan hadden ze niet gedacht. Er had gewoon een hokje onder moeten staan dat je kon aankruisen als je nog geen naam had. Dan zou je een nummer krijgen. D3490-A12 bijvoorbeeld. Iedereen krijgt uiteindelijk toch een nummer ? ook de amoeben die wel al een naam hebben.

Uiteindelijk vulden we in: Jesus. Dat is een grapje dat we je later wel eens uitleggen. Dan zal pappa ook uitleggen wat katholiek is. Katholiek is bijvoorbeeld dat als er een wedstrijd is wie er het hardst kan fietsen, dat er dan een meneer in een zwarte jurk met een wc-borstel voor de fietsers gaat staan en met die borstel water over de fietsers gooit. Die gaan daar dan harder van fietsen.

Enfin, pappa moet nu aan het werk. Nog één ding: het klinkt misschien een beetje ongezellig, pappa?s gepraat over abstracties en amoeben. Maar wees gerust, als jij je straks een schreeuwende weg baant uit mamma, dan krijgt pappa een sloot dopamine in zijn kop. Helemaal vanzelf. En dan gaat hij vanzelf allemaal warme dingen voelen. Pappa voelt al allemaal warme dingen als hij een paar glazen wijn op heeft, dus door die dopamine zullen we heel gelukkig worden met zijn drieën.

Tot later.
M.

Miesepies | Vrijdag 21 Januari 2005 - 3:59 pm | | Tekst | Achttien reacties

De Borg

Er belde een meneer van een ministerie. Ik kende hem niet en hij mij ook niet - hij was doorverwezen tijdens zijn ideeënjacht voor een Europese ministersconferentie in het najaar.

Een paar keer begon hij een zin met “En wat ik nu van U wilde weten...” Ik vroeg me afwat voor beeld hij had van me. Als je mij ooit gezien hebt, zeg je geen U meer. Sommige vrienden kunnen me niet in een duur pak voorstellen.

Het was zo’n gesprek waarin iemand zegt iets van je te willen weten, om vervolgens verder te praten over wat henzelf bezig houdt. Hij zat nogal in zijn maag met de ministersconferentie. Hij zocht een idee dat tegelijkertijd interessant en ongevaarlijk was – dat is zoiets als zoeken naar een Zwitserse loopkever in vervuild havenslib. Tot ieders verrassing is er laatst een gevonden.

Ik klikte ondertussen wat langs mijn vaste weblogs en zei af en toe “Aha.” Of: “Daar kan ik me iets bij voorstellen.” Medeleven veinzen gaat me gemakkelijk af – een geschenk dat ik heb gekocht met de spaarzegels van enkele lang volgehouden liefdesrelaties.

Het gesprek duurde inmiddels een kwartier. Ik haalde adem en startte een monoloog over allerlei onderwerpen waarmee ik me bezighoud. Een deel van mijn hersenen – een klein deel, denk ik – luisterde nauwkeurig naar elk kuchje of hummetje aan de andere kant van de lijn.

Het werkt als dat peuterspelletje waar je blokjes door het juiste gat moet duwen. Ik ging lukraak langs mijn blokjes, wachtend op een signaal. Mijn hand tekende figuurtjes op de papieren naast de telefoon. Veel scherpe punten, zag ik.

Ik was aangekomen bij een verhaal over zelforganiserende systemen, waarin individuele elementen zelf beslissingen mogen nemen op basis van eenvoudige beslisregels. Collectief leidt dat dan tot complex intelligent gedrag. “Net als een zwerm vogels, U weet wel.” Ik hield ook maar de U-vorm aan.

- “Aaah, ja, dat is net als, eeuh. Ik weet niet of U die televisieserie kent, Star Trek?”
- “Ja,” zei ik. Ik hield op met mijn onderbroek uit mijn kruis te trekken. Sommige broeken worden nogal broeierig aan het einde van de dag.
- “Nou, in Star Trek heb je een volk, en dat werkt als een collectief dat…”
- “De Borg,” zei ik.
- “Precies!”
Ik wachtte tot hij verder ging, maar het bleef stil.
- “Nou ja, daar deed het me aan denken,” zei hij toen.
- “Daar kan ik me iets bij voorstellen,” zei ik.

Toen ging ik verder naar het volgende stukje. In gedachten zag ik me in mijn grijze gebouw en hem in zijn grijze gebouw. Om ons heen waren hokjes met dezelfde bureaus en mannetjes. De Borg, daar deed het me aan denken.

mies | Maandag 15 Maart 2004 - 6:38 pm | | Tekst | Twaalf reacties