Een dorp is een manier van denken

Maandag 29 November 2010

Zondagmiddag was ik Obbicht, het dorp waarin ik ben opgegroeid, om de Ecrevisseprijs te ontvangen. Mijn vrouw kon er niet bij zijn. Na afloop probeerde ik tevergeefs de uitreiking voor haar te omschrijven. Er zat een aangenaam soort dubbelzinnigheid in. Het comité sprak ernstig over het behoud van de lokale cultuur, terwijl ze zelfgemaakte papieren hoedjes droegen. Misschien moet je katholiek zijn om dat een begrijpelijke combinatie te vinden. Mijn vrouw vroeg: 'Weet je zeker dat het ironisch bedoeld was?' De organisatie had ook nog Frans Pollux weten te strikken voor een onaangekondigd optreden met dit prachtige lied. De onderstaande tekst las ik voor als dankwoord.

Gisteravond zat ik voor het eerst sinds tien, vijftien jaar weer eens in de bus naar Obbicht.
    Ooit is het normaal geworden dat pap me komt ophalen in Sittard. Ouderschap lijkt soms verdacht veel op een taxibedrijf.
    Gisteravond kon pap me niet komen halen. Er was een feestavond van het zangkoor.

Behalve mij is er één andere passagier in de bus. Een vrouw van een jaar of dertig. Een vriendin had haar met de fiets naar de bushalte bij het station in Sittard gebracht en was daar blijven staan wachten bij de bus, in de kou, zoals je iemand uitzwaait die gaat emigreren.
    De vrouw stapt uit in Born.
    Het laatste stuk ben ik alleen met de chauffeur. Zwijgend draaien we door de bochten van de donkere dorpen. Straten zijn leeg. In een enkel huis brandt gelig licht. Maar hele stukken ogen verlaten. Hoe langer ik hier weg ben, hoe mysterieuzer het gebied op me overkomt. Even heb ik het gevoel dat ik op het punt sta wakker te worden uit een droom.

Ik stap uit op de markt en loop naar de Rietlaan. Nog voor ik bij mijn ouderlijk huis ben, springt de buitenlamp aan bij de deur van de stal. Of wat mijn ouders de stal noemen. Een rechthoekige garage waarin nooit enig vee heeft gestaan of anderszins agrarische activiteiten in zijn ontplooid. Al jaren is het mijn vaders fietswerkplaats. Toch noemen ze het nog steeds de stal.
    Een dorp is vooral een manier van denken.
    Zo noemen mijn ouders het hok onder de trap: de kelder. De kelder is een genereuze aanduiding voor wat loze ruimte die ongeveer een halve meter lager ligt dan de rest van het huis.
    In de buitenwijken van de Randstad staan huizen die identiek zijn qua vorm aan mijn ouderlijk huis. Ik denk niet dat iemand daar spreekt over stallen of kelders.
    In het huis is het stil, afgezien van de tikkende klok. Mijn ouders zijn op de feestavond van het zangkoor. Feestavond, ook een fenomeen dat ik alleen ken uit het dorp. De Randstad kent geen feestavonden. Er zijn feesten in de Randstad en ook avonden komen regelmatig voor. Maar opvallend genoeg zijn er geen feestavonden.
    Op de kachel staat een feestelijk verpakte fles wijn met een wenskaart van de familie Houben uit de Vonderstraat. Ze feliciteren me met de Ecrevisseprijs. Ik probeer me te herinneren waar dat is, de Vonderstraat. Het lukt niet. Ik ben inmiddels 22 jaar weg uit Obbicht, de kaart in mijn hoofd is niet meer bijgewerkt sinds 1988. Daarna probeer ik te begrijpen waarom mensen die ik, in alle eerlijkheid, nauwelijks ken, de moeite hebben genomen om een fles wijn voor mij te kopen. Zoals ik al zei, hoe langer ik weg ben, hoe mysterieuzer het leven hier wordt.

Ik ben langer weg uit Obbicht dan ik er ooit gewoond heb. Dat vormde blijkbaar geen belemmering om mij de Ecrevisseprijs te willen overhandigen. Ik heb me laten uitleggen dat die prijs wordt gegeven aan mensen die een bijdrage hebben geleverd aan de Obbichtse cultuur.
    Ik zou zelf nooit beweren dat ik een bijdrage heb geleverd aan de Obbichtse cultuur. In eerste instantie werd ik dan ook wat ongemakkelijk bij de gedachte dat ik deze prijs zou gaan ontvangen, alsof het een vergissing was die ik moest corrigeren. Maar daarna besefte ik dat het niet aan mij is om hierover te oordelen. Het dorp bepaalt wanneer je van het dorp bent.

Het duurde lang voordat ik – voordat we, de Van Eetens – van het dorp waren. Toen we in Obbicht kwamen wonen, in 1975, had je als jongetje twee mogelijkheden om je tijd door te brengen: de voetbalclub en de harmonie. Ik begon bij de voetbalclub. Een jaar of drie hobbelde ik op zaterdagochtend in een kluitje jongens over het veld. Nagenoeg alle wedstrijden verloren we, meestal met dubbele cijfers. In die jaren heb ik één doelpunt gemaakt, een puntertje door de benen van de keeper.
    Mijn voetbalcarrière eindigde op de dag dat het nieuwe voetbalcomplex van Obbicht werd geopend. Ik werd ingedeeld bij een van de twee gelegenheidsteams die de openingswedstrijd zouden spelen, als opwarmertje voor de wedstrijd van het eerste elftal. De gelegenheidsteams waren een mengelmoes van de verschillende jeugdelftallen. Ik was zeven. De oudsten waren zo’n vijftien, zestien jaar.
    Bij het begin van de wedstrijd zei de aanvoerder van mijn team, Jean Paul Colaris, dat ik achterin moest blijven verdedigen. Als Jean Paul Colaris iets tegen je zei, dan deed je dat. Dus ik bleef achterin verdedigen.
    Al snel bleek dat de hele wedstrijd zich afspeelde op de vijandelijke helft. Maar ik kwam de middenlijn niet over, want dat was mijn opdracht. Ik wachtte en wachtte op de bal. Die kwam niet. Op een gegeven moment ben ik gaan zitten op het veld.
    De openingswedstrijd van het nieuwe sportpark van Obbicht. Rijen dik publiek. En midden op het veld, vlak voor de middenlijn, zat een zevenjarig jongetje voor zich uit te staren. 
    Het was duidelijk: ik was te gezagsgetrouw voor voetbal. Na afloop van de wedstrijd suggereerde mijn vader dat ik me wellicht beter op de klarinet kon toeleggen.
    In de harmonie werd het nauwkeurig uitvoeren van instructies wel gewaardeerd. De rest van mijn jeugd speelde zich dan ook hier af, in de harmoniezaal. Op een gegeven moment zat de hele familie Van Eeten bij de harmonie. We dachten dat we Obbichtenaren waren geworden.
    Maar zo werkt dat niet.
    Halverwege de jaren negentig nam ik een keer een vriend uit de Randstad mee naar de harmoniezaal. Iemand van de harmonie zei tegen hem: ‘Ja, die van Van Eeten, die zijn niet van hier, maar ze hebben zich toch heel aardig aangepast.’ Toen woonden we ruim twintig jaar in het dorp.
    Inmiddels ben ik meer dan twintig jaar weg. En toch blijf ik als Obbichtenaar gezien worden.
    Dat is de essentie van een dorp: eerst kom je er niet in, dan kom je er niet meer uit.
    Het is ten diepste een geruststellend idee; dat anderen bepalen dat ik hier vandaan kom. Daarvoor ben ik dankbaar en daarom ben ik ook verheugd met deze prijs. Ik wil het prijzengeld graag doneren aan het instrumentenfonds van de harmonie. Zonder de harmonie was ik nooit Obbichtenaar geworden.

vijftien reacties



Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/miesepie/domains/bijzinnen.com/public_html/pivotx/lib.php on line 4745

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/miesepie/domains/bijzinnen.com/public_html/pivotx/lib.php on line 4745

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/miesepie/domains/bijzinnen.com/public_html/pivotx/lib.php on line 4745

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/miesepie/domains/bijzinnen.com/public_html/pivotx/lib.php on line 4745

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/miesepie/domains/bijzinnen.com/public_html/pivotx/lib.php on line 4745

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/miesepie/domains/bijzinnen.com/public_html/pivotx/lib.php on line 4745

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/miesepie/domains/bijzinnen.com/public_html/pivotx/lib.php on line 4745

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/miesepie/domains/bijzinnen.com/public_html/pivotx/lib.php on line 4745

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/miesepie/domains/bijzinnen.com/public_html/pivotx/lib.php on line 4745

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/miesepie/domains/bijzinnen.com/public_html/pivotx/lib.php on line 4745

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/miesepie/domains/bijzinnen.com/public_html/pivotx/lib.php on line 4745

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/miesepie/domains/bijzinnen.com/public_html/pivotx/lib.php on line 4745

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/miesepie/domains/bijzinnen.com/public_html/pivotx/lib.php on line 4745

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/miesepie/domains/bijzinnen.com/public_html/pivotx/lib.php on line 4745

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/miesepie/domains/bijzinnen.com/public_html/pivotx/lib.php on line 4745

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/miesepie/domains/bijzinnen.com/public_html/pivotx/lib.php on line 4745

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/miesepie/domains/bijzinnen.com/public_html/pivotx/lib.php on line 4745

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/miesepie/domains/bijzinnen.com/public_html/pivotx/lib.php on line 4745

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/miesepie/domains/bijzinnen.com/public_html/pivotx/lib.php on line 4745

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/miesepie/domains/bijzinnen.com/public_html/pivotx/lib.php on line 4745

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/miesepie/domains/bijzinnen.com/public_html/pivotx/lib.php on line 4745

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/miesepie/domains/bijzinnen.com/public_html/pivotx/lib.php on line 4745

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/miesepie/domains/bijzinnen.com/public_html/pivotx/lib.php on line 4745

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/miesepie/domains/bijzinnen.com/public_html/pivotx/lib.php on line 4745

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/miesepie/domains/bijzinnen.com/public_html/pivotx/lib.php on line 4745

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/miesepie/domains/bijzinnen.com/public_html/pivotx/lib.php on line 4745

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/miesepie/domains/bijzinnen.com/public_html/pivotx/lib.php on line 4745

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/miesepie/domains/bijzinnen.com/public_html/pivotx/lib.php on line 4745

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/miesepie/domains/bijzinnen.com/public_html/pivotx/lib.php on line 4745

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /home/miesepie/domains/bijzinnen.com/public_html/pivotx/lib.php on line 4745
Wout de Natris

Hallo Michel,

Dat dorpsgevoel is zeer herkenbaar, als voormalige import in (en weer geëmigreerd uit) een west-Brabants dorp. Waar ik op reageer is het volgende. In ons Brabantse ouderlijk huis zit onder de trap een kast. Die werd direct de kelderkast genoemd, door ons westerlingen. Kennelijk is dat een normale benaming. De ruimte is nog geen centimeter lager dan de rest van de benedenverdieping.

In Rotterdam bij mijn opa en oma zat een provisiehok onder de trappen die naar de voordeur leidden. Een metalen roostertje zorgde voor een weinig zonlicht en frisse lucht. De hele benedenverdieping zat aan de straat kant op souterrain niveau. De achterkant mondde uit in de tuin. Een verschil van zeker een halve meter met de straat dus. Het schiet me niet te binnen hoe die ruimte werd genoemd. Ik zal het navragen voor je en melden.

Groeten,

Wout

Coert

Hahaha. Hoe was de reactie hierop?

mies

Coert, het viel in goede aarde, had ik de indruk. De zin "de essentie van een dorp: eerst kom je er niet in, dan kom je er niet meer uit" lokte gejoel uit.

Puck

Werd dit geheel ook in Limburgs voorgedragen? Hetzij accent, hetzij dialect?

Graag de AV-materialen, in dat geval :-)

Puck

Oh, en:
- hoe spreekt men 'Ecrevisse' uit?
- was Jean Paul Colaris bij deze uitreiking aanwezig?
- ad 'Een jaar of drie hobbelde ik op zaterdagochtend in een kluitje over het veld': hoe ren je als individu in een kluitje? Of was je een heel stevig rond menneke?

mies

Puck, ja het was in het dialect. Daarvan kan ik om imagotechnische redenen geen audiovisueel materiaal ter beschikking stellen.

Kun je Ecrevisse op meerdere manieren uitspreken? Ee kreh visse. Sommige dorpsgenoten slikken de laatste 'e' in.

Nee, dhr. Colaris was niet aanwezig.

Dank voor de taalkundige correctie.

Rudi

Heb je ook een geschreven versie in het dialect. Ik heb geprobeerd een paar stukjes te vertalen in mijn variant van het limburgs dialect, en dat was nog niet gemakkelijk.
Het verbaasd me wat dat je leidse klarinetensemble geen feestavond had. Mijn voetbalclub in Leiden had wel een jaarlijkse feestavond voor de vrijwilligers.

Jac. en Riet Lemmens-Pernot

Hallo Michel,

We hebben alweer mogen genieten van een leuk verhaal.
Enige tijd geleden hebben we je boek: Tegennatuur" gekocht. Heel mooi.
Proficiat met je onlangs verkregen prijs. Geweldig!
We wensen je veel geluk met je gezin,je werk en natuurlijk met het schrijven. Het ga jullie goed!!!
Groeten van Jac. en Riet

yanne

wij woonden als kind twee dorpen en 1 land uit mekaar. 10 kilometer hooguit. ongelooflijk.

Leon

Ha Michel,

Mooi en herkenbaar verhaal. Beiden hebben we in dat bijzondere maasdorp een groot aantal jaren doorgebracht. Mijn ouders waren ook niet van Obbeeg en ondanks dat we allen in het plaatselijke sociale- en verenigingsleven meedraaiden werden we door vele "echte" Obbeegtenaere als buitenstaanders gezien.
Echter enkele jaren geleden verbaasde ik mij echter. In een gesprek met een rasechte Obbeegtenaer met zeer sterke banden met de harmonie en de vastelaovesvereniging, deelde deze mij mede dat wij van Obbeeg waren en bleven. Dit na mijn opmerking dat wij en onze kinderen inmiddels Uule (de benaming voor vastelaovend vierende Oud-Geleners) waren. Samen met Monique woonde ik toen toch al heel wat jaren in (Oud)Geleen en onze kinderen zijn aldaar geboren.

Gefeliciteerd trouwens met de ecrevisseprijs. Er zijn bij mijn weten niet zoveel romans geschreven door (ex)Obbeegtenaere die het lezen waard zijn. Dat mag zeker gewaardeerd worden. Klarinet spelen bij de harmonie daarentegen is wel meer mensen overkomen.

Gegroet, Leon

David

een pareltje, michel.

Rob Alberts

Dwalend op het internet, bladerend van blog naar blog kom ik hier even lezen.
Een zeer herkenbaar verhaal, waarschijnlijk gelden deze wetten en regels in elk dorp?
Mijn buren hangen zo nog naar hun plaats van geboorte, familie en bekenden, hoewel er wereldafstanden te overbruggen zijn.
Vriendelijke groet uit Amsterdam-ZuidOost

Wout de Natris

Hoi Michel,

Ik zou nog wat navragen bij de oude generatie van de familie. Helaas, het antwoord is niet zo spectaculair. De ruimte onder "het stoepje" heette gewoon de kelder. Het woord voor de trappen naar de voordeur herinnerde ik mijzelf weer. Net als de oprit naar de dijk aan het einde van de straat: "het holletje". Hier verdiende de kinderen jaren voor mijn tijd een halve cent door de bakker e.d. zijn kar met waren te helpen duwen tegen de dijk op.

Het huis in kwestie bestaat nog, maar is op dit moment ruim 40 jaar in dienst als studentenhuis. De tijd vervliegt.

Groeten,

Wout

Jean Cosemans

Daag Michel,

Ik heb jouw verhaal met veel plezier gelezen, en neem nu de vrijheid dit in "'t plat" te vertalen.

Obbeeg en Uermend ligge hoaagoet vief kilomaeter oetein,
't versjil in dialek is dan auch zièr klein.

Gisteraovend zaot ich veur 't iès sins tièn, vieftièn jaor weer èns in de bus nao Obbeeg.
Oaait is 't normaal gewore dat pap mich kaom ophaole in Zitterd. Auwersjap liek soms verdach vööl op ein taxibedrief.
Gisteraovend koos pap mich neet kòmme haole. Dao waor eine fièsaovend van 't zangkoaar.

Behalve mich is t'r eine angere passagier in de bus. Ein vrouw van ein jaor of daartig. Ein vriendin haw höör mit de fits nao de bushalte bie de staasje in Zitterd gebrach en waor dao blieve staon wachte bie de bus, in de kauw, zoaa wie se eemes oetzweijs dae geit emigrere.
De vrouw stap oet in Bor.
't Lètste stök bèn ich allein mit de chauffeur. Zònger get te zègge drejje veer door de bochte van de dònkere dörpe.
Straote zeen laeg. In ein ènkel hoes brent gaelig leech. Mer groaate stökke uige verlaote. Wie langer ich hie weg bèn, des te misterieuzer het gebied op mich euver kump. Effekes höb ich 't geveul dat ich op 't punt staon wakker te waere oet eine druim.

Ich stap oet op de mert en loup nao de Rietlaan. Nog veur ich bie mien auwershoes bèn, sprunk de boetelamp aan bie de deur van de stal. Of wat mien auwers de stal neume. Ein rechheukige graasj woo in noaats ènnig viè haet gestange of angeszins agrarische aktiviteiten zeen òntploaaid. Al jaore is 't de fitswirkplaats van miene pap. Toch neume ze 't nog ummer de stal.
Ein dörp is veural ein meneer van dènke.
Zoaa neume mien auwers 't hok ònger de trap: de kelder. De kelder is ein genereuze aanduiding veur ein nogal laege ruumte die ongevièr ein hauve maeter lièger lig dan de res van 't hoes.
In de boetewieke van de Randstad staon hoeze die wat vorm betruf identiek zeen aan mien auwers hoes. Ich dènk neet dat dao eemes spruk van stel of kelders.
In 't hoes is 't stil, aafgezeen van ein tikkende klok. Mien auwers zeen op de fièsaovend van 't zangkoaar.
Fièsaovend, auch ein fenomeen dat ich allein kèn oet 't dörp. De Randstad kènt gein fièsaovende. Dao zeen fièste in de Randstad en auch aovende kòmme dao regelaotig veur. Mer opvallend genòg zeen dao gein fièsaovende.
Op de kachel steit ein fièstelik verpakde flesj wien mit ein wunsjkaart van de familie Houben oet de Vonderstraot. Ze felicitere mich mit de Ecrevissepries. Ich probeer mich te herinnere wo dat waor, de Vonderstraot. 't Lök neet. Ich bèn inmiddels 22 jaor weg oet Obbeeg, de kaart in miene kop is neet miè biegewirk sins 1988. Daonao probeer ich te begriepe wooròm luuj die ich, in alle ièrlikheid, zoaa good es neet kèn,de meuite höbbe genòmme òm ein flesj wien veur mich te koupe. Zoaa wie ich al zag, wie langer ich weg bèn, des te misterieuzer 't laeve hie weurt.

Ich bèn langer weg oet Obbeeg dan ich ter oaait gewoond höb.
Dat vormde bliekbaar gein belemmering òm mich de Ecrevissepries te wille euverhenjige. Ich höb mich laote oetlègge dat dae pries weurt gegaeve aan luuj die ein biedrage höbbe geleverd aan de Obbeegse cultuur.
Ich zou zelf noaait bewaere dat ich ein biedrage höb geleverd aan de Obbeegse cultuur. In ièste instantie waor ich dan auch ein bitje òngemaekelik bie de gedachte dat ich deze pries zou gaon òntvange, es of 't ein vergissing waor die ich moos gaon corrigere. Mer daonao besefde ich dat 't neet aan mich is òm hie-euver te aordeile. 't Dörp bepaalt weniè se van 't dörp bès.

't Doerde lang veurdat ich - veurdat veer, de Van Eetens - van 't dörp waore. Toen veer in Obbeeg kaome wone, in 1975, haw se es jungske twiè möögelikhede òm de tied door te brènge: de voetbalclub en de hermenie. Ich begoos bie de voetbalclub. Ein jaor of drie hòbbelde ich op zaoterdigmörge met ei gruupke jònges euver 't veldj. Bekans alle wedstrijde verlaore veer, meistal mit döbbele siefers.
In die jaore höb ich ein gool gemaak, ein tupperke, door de bein van de keeper.
Mien voetbalcarrière eindigde op de daag dat 't nuuje voetbalcòmplex van Obbeeg woor geööpend. Ich woor ingedeild bie ein van de twiè gelegenheidsteams die de ööpeningswedstrijd zouwe spele, es opwermerke veur de wedstrijd van 't ièste èlftal. De gelegenheidsteams waore eine doorein van de versjillende jeugèlftalle. Ich waor zeve. De auwdste waore zoaa'n vieftièn, zestièn jaor.
Bie 't begin van de wedstrijd zag de aanveurder van mien team, Jean Paul Colaris, dat ich achterin moos blieve verdedige. Es Jean Paul Colaris get taenge dich zag, dan deeg se dat. Dus bleef ich achterin verdedige.
Al gauw bleek dat de ganse wedstrijd zich aafspeelde op de
vijandelike hèlf. Mer ich kaom de middelien neet euver, want dat waor mien opdrach. Ich wachde en wachde op de bal. Dae kaom neet. Op ein gegaeve moment bèn ich gaon zitte op 't veldj.
De ööpeningswedstrijd van 't sportpark van Obbeeg. Rieje dik publiek. En midden op 't veldj, vlak veur de middelien, zaot ein zevejöörig jungske veur zich oet te stare.
't Waor duudelik: ich waor te gezagsgetroew veur voetbal. Nao aafloup van de wedstrijd suggereerde miene pap dat ich mich mesjien baeter op de klarinet koos toelègge.
In de hermenie woor 't nauwkeurig oetveure van instructies waal gewaardeerd. De res van mien jeug speelde zich dan auch hie aaf, in de hermeniezaal. Op ein gegaeve moment zaot de ganse familie Van Eeten bie de hermenie. Veer dachte dat v'r Obbeegtenaere waore gewore.
Mer zoaa wirk dat neet.
Hawverwaege de nöögentiger jaore noom ich èns eine vrundj oet de Randstad mit nao de hermeniezaal. Eemes van de hermenie zag taegen 'm: "Jao, die van Van Eeten, die zeen neet van hie, mer ze höbbe zich tich hièl aardig aangepas." Toen woonde v'r ruum twintjig jaor in 't dörp.
Inmiddels bèn ich miè dan twintjig jaor weg. En toch blief ich es Obbeegtenaer gezeen waere.
Dat is de essentie van ein dörp: iès kump se d'r neet in, dan kump se d'r neet miè oet.
't Is toch ein zièr gerösstèllend idee, dat angere bepale dat ich hie vandaan kòm. Daoveur bèn ich dankbaar en daoròm bèn ich verheug mit deze pries. Ich wil 't priezegeldj gaer donere aan 't instrumèntefònds van de hermenie. Zònger de hermenie waor ich noaaits Obbeegtenaer gewore.

Michel, als dirigent van Harmonie Concordia wil ik je van harte feliciteren, maar bovenal bedanken voor de spontane geste.

Jean Cosemans

emigrant

Een prachtig geschreven verhaal!


(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in de reacties te voorkomen, is uw kennis van de hedendaagse natuur vereist voor het plaatsen van een reactie.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.