In de markt

Aan het einde van een trage, rommelige vergadering ben ik alleen overgebleven met twee ambtenaren.
Sommige mensen waren niet komen opdagen, de rest had een excuus om eerder weg te gaan.
Ik moest blijven om een opleiding te verkopen.

Voor ik de deur uitga schud ik hun handen.
?Sorry,? zegt een van hen. ?Hoe was je naam ook alweer??
Ik noem mijn naam en haal uit de binnenzak van mijn colbert een visitekaartje.
?Zo,? zegt de man. ?Dat gaat soepel.?
?Ja, Jan,? zegt de ander. ?Zo doen ze dat in de markt, hè.?




De debutant

Overal liepen meisjes in strakke t-shirts.
Het waren er honderden.
Uitgevers blijken te beschikken over een enorm contingent meisjes die bereid zijn zich te hullen in een strak t-shirt met een bedrijfslogo.
Of met het woord ?KLUNEN? erop.

Misschien is dat wat mensen bedoelen als ze praten over passie in hun werk, dat je met een t-shirt wil rondlopen waarop staat: KLUNEN.
Overigens zag ik de meneer die zichzelf in een werkwoord wilde veranderen ook nog.
Hij leek erg op de man die in mijn harmonie de schellenboom droeg.
Als je geen instrument kon spelen en ook niet in het bestuur zat, kreeg je de schellenboom.

Ik had de indruk dat de meisjes met de strakke t-shirts geen inhuur waren. Ze begeleidden auteurs, bemanden stands en deden andere uitgeverachtige dingen.

Ik werd ook begeleid.
Een medewerkster van de pr-afdeling ? in strak t-shirt ? bracht me van de uitgeversstand naar het podium van het debutantenbal.
Op het plein tussen de gebouwen kwam ik Walter en Charis tegen.
?Ik word begeleid,? zei ik, wijzend naar de begeleidster.

Van mijn vijf minuten op het podium werd ik enigszins neerslachtig.
Ik was weer aan het ratelen.
Helemaal begrijpen doe ik het niet.
Ik sta voor collegezalen met meer mensen, maar dat is blijkbaar in een ander universum.

Na afloop zei mijn vrouw lieve dingen.
Je kan veel zeggen van het huwelijk, maar ik vind het prettig dat de taak om te troosten geïnstitutionaliseerd is.
Geborgd, noemen ambtenaren dat. Taken moet je borgen.
Alsof ze in de bouw werken.

Na afloop werd ik weer terugbegeleid naar de uitgeversstand.
Verschillende mensen stelden zich voor. Daarna probeerden ze voorzichtig mijn verwachtingen ten aanzien van de impact van een debuutroman te temperen.
Ik zei dat ik geen hoge verwachtingen had, hele lage zelfs, maar dat namen ze niet serieus.
Leer hen debutanten kennen.
Ik ben bang dat ze gelijk hebben.

Toen ik met een vertegenwoordiger stond te praten, onderbrak hij ons gesprek om een meneer te begroeten die zich voorstelde als Jaap Scholten.
Die naam herinnerde ik me uit een boekrecensie van een paar maanden geleden.
Ik stelde me voor en zei dat ik een recensie over zijn boek had gelezen, een positieve recensie.
Loze informatie.
We zeiden even niets.
Toen meldde de vertegenwoordiger dat ik ging debuteren. Tegennatuur is de titel, zei hij.
Ik knikte.
Zo, zei Jaap.
Hij keek me welwillend aan, maar ik wist even niets te zeggen.
Dus je bent tegen natuur, zei hij.
Nee, zei ik.
Het viel weer stil.
Nu moet ik natuurlijk iets vertellen over het boek, mijn pitch doen, zei ik.
Nee hoor, zei Jaap Scholten, op de toon van: alsjeblieft niet.

Toen gingen we overdreven hard lachen.
Ik vooral.

Thuis zocht ik de recensie op.
Hij was vernietigend.




Manuscripta

Een kleine aanvulling aangaande het debutantenpanel tijdens Manuscripta.
Ik heb net begrepen dat het voorlezen zich zal beperken tot een alinea. Door de interviewer te selecteren.
Verder is de rekensom duidelijk: acht debutanten in vijfenveertig minuten.
Dit alles als bijsluiter.

Eigenlijk is het niet zozeer een aanvulling als wel een rectificatie.
Maar goed.




Kaderstellers en regievoerders

De deuren van de stoptrein naar Rotterdam gingen open.
Mensen stapten uit.
Ik kon nog net een alinea lezen van het strategierapport.
De kaderstellers en de regievoerders moesten geïntegreerd worden, meldde die alinea.
Een paar consultants hadden de zaak onderzocht en de conclusie was helder: de kaderstellers en de regievoerders moesten geïntegreerd worden.

Voor me hielp een man een oudere vrouw met het afstapje.
De consultant schreven verder: Mogelijk wat andere rol in de beheersing vanuit het wettelijk kader.
Ik las de zin nog een keer.
En nog een keer.
De consultants hadden besloten dat werkwoorden niet langer vanzelfsprekend waren in de nieuwe strategie.
De omgeving werd steeds veeleisender, zoveel was duidelijk

Ik rolde het strategierapport op en schuifelde naar de deur.
Net voor ik in wilde stappen hoorde ik gitaarklanken.
De lijn naar Rotterdam kent een kleine schare gitaarspelers die zich niet zozeer op het spelen heeft toegelegd, als wel op het inzamelen van een publieksbijdrage.

Even overwoog ik naar de volgende deuropening te lopen.
Maar afwijken van een voorgenomen handeling is niet mijn sterkte punt.
Ik stapte in, ging op een klapstoeltje zitten en ontrolde de strategienota.
De gitaarspeler zat recht tegenover me.
Afgetrapte spijkerbroek en gympen waar geen zool meer onder leek te zitten.
De deuren werden gesloten.

Ik worstelde met de volgende alinea van de strategienota.
De onderlinge coördinatie en afstemming van ieders productenpalet.
Ook zonder werkwoorden was het belang daarvan duidelijk.

Toen pas drongen ze tot me door.
De gitaarklanken.
De jongen speelde een barok menuet.
Gemanicuurde vingernagels vlogen over de snaren en raakten ze heel licht aan.
Zachte en toch heldere klanken.
Een melodische lijn die maar niet wilde oplossen.
Telkens als het rustpunt gekomen leek, nam de melodie een andere wending.
Ik voelde ineens tranen opwellen.
Opwellen, meer was het niet.
Zodra ik het merkte, was het over.

Tot aan mijn halte kon ik mijn ogen niet van zijn vingers afhouden.
De trein stopte en ik werd me weer bewust van de strategienota op mijn schoot.
Ik rolde hem op, terwijl de jongen zijn gitaar in een koffer legde.

Hij stapte voor me uit.
Even kwam ik in de verleiding hem achterna te lopen.
Ergens in de stad zou hij verder spelen en niets hield me tegen daarbij te zijn.
Maar ik had een afspraak bij het kantoor van een ambtelijke organisatie.
Om een second opinion te geven over hun strategienota.
Ik zou ook iets gaan zeggen over kaderstellers en regievoerders.
En me daarvoor laten betalen.