Voorlezen

Over Manuscripta is mij verteld dat het een soort Uitmarkt is, maar dan voor boeken.
Ergens tussen de honderden activiteiten die op het programma staan, is een debutantenbal verstopt.
Waarom het een bal heet weet ik niet.
Vermoedelijk nemen er wat mensen achter een tafel plaats. Dat er gedanst wordt lijkt me uitgesloten. Hoogstens worden de debutanten op barkrukken gezet, omdat iemand heeft bedacht dat een zitten op een barkruk ?dynamischer? is.

Hoe dan ook: tussen zeven andere debutanten zal ik mijn eerste publieke optreden maken.
Er schijnt voorgelezen te gaan worden.

Goed voorlezen lijkt me moeilijk.
Eerder die middag vindt een voorleesworkshop plaats, maar als oplossing voor deze kwestie komt dat rijkelijk laat.
Mijn vrouw heeft voorgesteld dat ik haar elke avond in slaap lees.
Het bleek lang gekoesterde fantasie te zijn die ze nooit eerder had uitgesproken.
Ik weet niet of het mij veel vertrouwen schenkt als degene die ik voorlees telkens in slaap valt, maar goed.
Vooralsnog heb ik geen beter idee

Het debutantenbal is op zondag 7 september, van 15:45-16:30u in de Westerunie op het terrein van de Westergasfabrieken in Amsterdam. Kaarten voor de hele dag kosten 10 euro. Via Bol.com kun je gratis kaartjes krijgen. Het kan zijn dat je daarvoor je ziel moet verkopen. Voor sommige mensen is dat wellicht een welkome bijkomstigheid.




Haten op een liefdevolle manier

Mijn vrouw vroeg of ik nog meer complimenten had gekregen van vrouwen naar aanleiding van het vorige stukje.
Ik had naar complimenten gevist, vond ze.
Dat was niet mijn bedoeling geweest, zei ik.

In mijn boek komt een passage waarin beweerd wordt dat bedoelen een werkwoord is dat geen enkele nuttige functie vervult.
Mijn vrouw was zo vriendelijk die passage niet aan te halen.

Ik heb niets tegen vissen naar complimentjes.
Net als alcohol moet je complimenten echter met mate consumeren. Ik zou de mogelijkheid om te vissen liever bewaard hebben voor het eerstvolgende moment waarop mijn ego ernstige ontwenningsverschijnselen vertoont.

Ik las gisteren een stukje in Fantoompijn.
Daarin zegt een vrouw: ?Weet je wat het probleem is met jullie mannen? Dat jullie niet kunnen neuken als jullie niet de hemel in worden geprezen.?

De vrouwen in Grunbergs romans kunnen vaak scherp observeren.
Daarom worden ze ook zo gehaat door de hoofdpersonen, vermoed ik.
Waarbij ik haten bedoel op de meeste liefdevolle manier.




Geen dagtaak

Een paar uur nadat ik mijn naam had prijsgegeven, zocht ik naar een bepaalde foto van mezelf op internet. In mijn herinnering was de foto nogal onflatteus, met name omdat ik een klein jaar niet naar een kapper was geweest.
Ik zal niet zeggen dat ijdelheid een dagtaak is, maar je moet het wel een beetje bijhouden.

Ik bekeek de foto en vroeg me af hoeveel lezers die foto opgezocht zouden hebben. En vooral: of ze teleurstelling voelden toen ze hun fantasie in overeenstemming moesten brengen met de realiteit.
Dat is mezelf ook enkele keren overkomen bij andere webloggers.
Iedereen weet dat de kracht van lezen ligt in het zelf invullen van de witte vlekken.
Van foto?s heb ik nog het meeste last gehad.
Misschien omdat veel webloggers die ik graag lees blanke mannelijke dertigers bleken te zijn. Een foto brengt ze dan zo dicht bij dat ik mezelf ga zien in alle witte vlekken.
Je hoeft geen zelfhaat te hebben om dat vervelend te vinden.

Op de foto zag ik mezelf en tegelijk zag ik een vreemde.
Het was een niet onaangename gewaarwording.
Toen mijn vrouw de kamer binnenkwam, klikte ik snel de foto weg.




Tegennatuur

Na vijf en een half jaar zal ik voor het eerst mijn naam prijsgeven.

In die vijf en een half jaar heb ik af en toe een bericht ontvangen van mensen die meenden mijn naam achterhaald te hebben. Een keer zat er zelfs een weddenschap aan vast.
Ik kan niet ontkennen dat het iets erotisch had, dat iemand je probeert op te sporen.
Opgejaagd worden is ook een vorm van begeerte.
En natuurlijk is er een element van voyeurisme.
Ik kan iedereen aanraden zich te laten bespieden.

Alleen als mensen het goed hadden geraden kreeg het soms een wat grimmige ondertoon. Alsof het raam tussen mij en de voyeur werd gebroken.
De mevrouw van de weddenschap bleek die overigens te verloren te hebben. Op mijn vraag wat de andere partij nu gewonnen had, kreeg ik geen antwoord.
Sowieso verdwenen de betreffende mensen meteen zodra hun nieuwsgierigheid bevredigd was.
Begeerte is vluchtig, en daar is veel voor te zeggen.

Eigenlijk wordt niemand er beter van, dat ik mijn naam prijsgeef. De voyeurs niet en ik niet. Maar ik wilde het boek onder mijn eigen naam uitbrengen.
Uit ijdelheid, voornamelijk.
Er waren andere overwegingen, maar die wantrouw ik.
IJdelheid is een krachtige drijfveer.
Dat ik nu mijn relatieve anonimiteit moet opgeven voelt als een gepaste straf.
Ik ben al vijftien jaar niet meer in een kerk geweest, maar het idee dat ik straf verdien voor een persoonlijke zwakte blijkt niet aan erosie onderhevig.
Misschien omdat ik elke keuze wantrouw die niets kost.

Afijn.
Het boek.
De titel luidt: Tegennatuur.
Het zal in november verschijnen.
Over de flaptekst is nog niemand tevreden, maar voorlopig moet u het doen met de onderstaande omschrijving.
Wat zou u er verder over willen weten?


Als je geen wonderen kunt verrichten, ga je op de loer liggen en wacht je tot het leven een verdedigingsfoutje maakt.

Grad Vaessen, een jonge wetenschapper, probeert te ontsnappen aan de trivialiteit van zijn werk en zijn leven. Een onderzoeksproject heeft hem naar Amerika gelokt en hij woont sinds kort in de kelderkamer van een Amerikaanse professor en diens gezin. Samen met de professor zoekt hij naar oplossingen om bedreigde diersoorten te redden. Zo ontdekken ze een wereld waarin miljarden worden uitgegeven aan heropvoedingskampen voor vissen, helikopters om vogels te tellen en geavanceerde controlecentra die zeldzame dieren observeren alsof het ruimtevaartuigen zijn. Ze ontmoeten mensen die elke werkdag van negen tot vijf wonderen proberen af te dwingen.

Groots en meeslepend leven bestaat niet, denkt Grad. Maar dan verklaart de professor hem de liefde, dreigt diens vrouw haar keel door te snijden en denkt Grads geliefde dat ze de waarheid heeft gezien in een homobar. Ondertussen wacht hun onderzoek nog steeds op een wonder.




Niks

L. dacht dat ik een aantal stukjes op de plank had liggen toen ik aankondigde elke dag iets te plaatsen.
Dat is niet zo.
Het is nu 23:43 en ik heb niks.

Morgen zal ik vertellen over het boek.
En mezelf voorstellen.
Dat is onontkoombaar.

Ik kijk er niet naar uit.




Dagvaarding (2)

Eerder: zie hier.

Een week voor de rechtszitting had mijn vrouw eindelijk een Franse advocaat gevonden die beweerde Engels te spreken. Ik mailde hem de relevante stukken en enkele vragen.
Ik wilde vooral weten wat de eis was van de Officier van Justitie. Franse dagvaardingen blijken geen strafeis te vermelden.
De advocaat stuurde een rekening voor 980 euro en zei dat de strafeis pas tijdens de zitting bekend zou worden.
Ik vroeg hem wat een realistische eis zou zijn.
Hij mailde terug dat de officier meestal de maximumstraffen eiste.
In mijn geval: drie jaar cel.
Een vriend van me vermaakte zich met grappen over Senegalese criminelen die in mij een lekker hapje zouden zien.

De e-mails van de advocaat waren sporadisch en erg kort.
Uiteindelijk vroeg ik hem mij te bellen.
De volgende ochtend, een dag voor de rechtszitting zou plaatsvinden, ging de telefoon.
Ik stond met Vera aan de hand bij de kinderboerderij.
Toen ik de telefoon opnam zei een Franse mevrouw zonder verdere inleiding dat meester Huppeldepup met mij wilde spreken. Daarna klonk een klik.
?Hello?? zei ik.
?Hello?? zei iemand anders.
?Yes??
?Yes. Dies ies Master Huppeldepup. You have questions??

Terwijl Vera me richting de cavia?s trok wist ik Master Huppeldepup duidelijk te maken dat ik graag een realistische inschatting wilde van het te verwachten oordeel.
Master Huppeldepup zei dat hij het begreep.
?Realistiek iez sieks mons priezon.?
?Six months prison?? zei ik verschrikt.
?Yes.?
?Really??
?No, no, is not riel priezon.?
?Excuse me??
?Yes??
?What do you mean, it?s not real prison??
?Ah, is priezon sursie, you understand??
?No. Oh wait, do you mean it?s a suspended sentence??
?Yes, it?s sursie.?

Het bleek dus om een voorwaardelijke straf te gaan. Maar ik had niet de indruk dat hij mijn dossier bestudeerd had. Ik vroeg hem waardoor de hoogte van de straf bepaald zou worden.
?O, many zings. If you are bad person, for example. Are you bad person??
?Am I a bad person??
?Yes??
?Euh. I?m not sure what...?
?You have job??
?Yes.?
?Okay. Ies goed. Send me letter about your income.?

Aan het einde van het gesprek liet ik me ontvallen dat nerveus was. Ik vroeg of hij me meteen na afloop van de zitting wilde bellen.
Dat vond Master Huppeldepup een ongewoon verzoek.
?I guess I can do zet,? zei hij.
?Thank you,? zei ik. ?I?m anxious to know the outcome.?
?No, don?t need to be anxious. Just send me papers that you are not a bad person.?

De volgende middag wachtte ik nerveus op een telefoontje. De zitting zou om twee uur zijn.
Er werd niet gebeld die middag, behalve door mijn vrouw en twee vrienden die allemaal vroegen of er al gebeld was.
De volgende dag mailde ik Master Huppeldepup.
De dag daarna kreeg ik antwoord bestaande uit een zin: ?The session has been reported to 12 November.?

Uitgesteld.
Ik haalde mijn schouders op. Op de een of andere manier raakte het me niet meer. Alsof ik een quotum bezorgdheid had dat nu is verbruikt.

Mijn vrouw maakt grappen dat ik stiekem fantaseer over schrijven vanuit een gevangeniscel.
De vriend die grappen maakt over Senegalese criminelen vindt nu dat hij die grappen niet meer mag maken. Om ze vervolgens alsnog te maken.

Wordt vervolgd.




Totalitaire institutie

Sommige mensen zijn bang om alleen te zijn.
Ik ben bang om nooit meer alleen te zijn.

In het voorjaar was ik een weekeinde alleen in Montreux.
Zonder reden. Dat wil zeggen, er was een reden om te gaan, maar die was vervallen, in tegenstelling tot het vliegticket.
Voor ik naar het vliegveld ging grapte mijn vrouw iets over dat ik probeerde te ontsnappen aan het huwelijk.
Een van haar vertederende eigenschappen is dat ze haar eigen angsten omzet in grappen.

Het was aangenaam om ergens naar toe te gaan waar niemand op me zat te wachten en ik me nergens hoefde te melden.
Verder heb ik het hele weekeinde gedacht aan mijn vrouw en dochter.
Bij terugkomst zei ik dat het huwelijk een totalitaire institutie is, maar dan effectiever.
Het is niet bedoeld als kritiek. Ik heb geen aanleg voor het dissidentschap, en het trekt me ook niet. Een beetje onderdrukking is goed voor de mens.
Maar ik zou zo graag af en toe vergeten dat ze bestaan, mijn vrouw en dochter.
Ik vraag niet om een hele dag. Een uur zou al mooi zijn. Of het moment waarop ik wakker word.

Een paar weken geleden pakten we de spullen in voor onze vakantie in Frankrijk.
Tent, klapstoeltjes, koelbox, zonnebrandolie, boeken.
Ik had de indruk dat mijn vrouw enigszins opzag tegen drieënhalve week onafgebroken in elkaars gezelschap te verblijven. Ze grapte dat het aantal echtscheidingen na de vakantie hoger ligt dan in de rest van het jaar.
De grappen van mijn vrouw zijn soms wat somber van toon, maar ze hebben wel altijd een hoge informatiedichtheid. Ik heb een zwak voor informatiedichtheid.

Uiteindelijk bleek de vakantie bijzonder aangenaam.
Ik heb me gerealiseerd dat ik van de geur van benzine hou.
We hebben geen auto, dus die geur is verbonden met onze volgeladen huurauto en Franse tankstations.
Ook de geur van de lucht uit zwembandjes bezorgd me kortstondig geluk. Een van Vera?s favoriete bezigheden deze vakantie was het laten opblazen en leeglopen ? of in haar woorden: aanblazen en afblazen ? van de zwembandjes. Die ventielen hebben een soort leegloopbescherming, waardoor ik ze steeds met mijn tanden moest openhouden terwijl ik de lucht uit de bandjes drukte, in mijn mond. Ik heb nooit lijm gesnoven, maar ik stel me voor dat het een vergelijkbaar effect heeft.

Regelmatig wilde iets zeggen in de trant van: Wat een leven, jongens.
Maar ik had ergens een column gelezen waarin die uitspraak werd neergezet als een treurig fenomeen. Ik was het niet eens met de columnist, maar ik voelde me toch geremd. Meestal beperkte ik me tot tevreden gezucht.

Ook in totalitaire instituties bestaat geluk.
Je kunt het waarschijnlijk niet uitroeien, al zou je het proberen.




Verdrinken van een klein dier

Tijdens de vakantie bleek bijzinnen.com stuk te zijn gegaan.
Even overwoog ik het zo te laten.
Maar ik ben te laf om de stekker er uit te trekken.
Verwaarlozen, dat gaat me redelijk goed af.
Maar er een einde aan maken, dat voelt alsof ik een klein dier moet verdrinken.

Een paar maanden geleden ontdekten mijn vader en ik tijdens een klusje aan het huis een verlaten vogelnest. De jongen waren op sterven na dood, maar toen we het nest optilden hieven ze even hun kopjes omhoog en begonnen ze geluidloos te piepen.
Mijn vader zei dat we ze moesten verdrinken.
Ik knikte, maar kon mijn ogen niet losmaken van de vogelkopjes.
Ze zijn echt niet meer te redden, zei hij.
Ik knikte nog een keer.
Hij pakte een emmer met water en legde het vogelnest er ondersteboven in.
Het nest bleef drijven.
Ik werd misselijk.
Mijn vader pakte een bosje takken van de gesnoeide heg en duwde daarmee het nest onder water. Zijn bewegingen verraadden een zeker ongemak.
Samen keken we naar de emmer. Af en toe borrelde er een luchtbelletje uit de takkenbos naar het wateroppervlak.
Er hoopte zich traanvocht op in mijn ogen.
Ik schaamde me. Niet voor de emotie zelf, maar voor de hypocrisie ervan. Ik voelde opluchting dat ik de vogels niet hoefde te redden. Ik gaf niks om die beesten en tegelijkertijd werd ik erdoor gegijzeld. Te laf om er een einde aan te maken.
Mijn vader zag me en zei nog maar eens dat er echt niets meer aan te doen was.
'Ja nee zeker,' zei ik.
Toen schaamde ik me dat hij moest zien wat voor weekdier hij heeft voortgebracht.
Ik zie nu al op tegen de tijd dat mijn ouders door ziekte geteisterd gaan worden.
Lang geleden heeft mijn vader eens zijn wantrouwen uitgesproken jegens de praktijk van euthanasie.
Ik hoop dat hij dat wantrouwen tot het einde toe volhoudt.

Afijn.
Wat ik eigenlijk wilde zeggen: het weblog is gemaakt.
Deze week ga ik elke dag iets schrijven alhier.
Gewoon, omdat ik het leuk vind mezelf af en toe in het nauw te drijven.