Luitenant Kolonel Petrov

Gisteravond zei mijn vrouw dat ze niemand wist die haar inspireerde.
Ze schrok er zelf een beetje van.
Op haar schoot lag een vragenlijst voor iets dat een ontwikkeltraject heet, geloof ik.
Van die bijeenkomsten waar kantoorwerkers geleerd wordt hun arbeidsproductiviteit te verhogen door te praten over inspiratie en passie.

Bij vraag 5 dienden drie namen genoteerd te worden van mensen die haar inspireerden.
Mijn naam kon ze niet noteren, beweerde ze, omdat ik bij vraag 2 al opgevoerd werd als “een familielid” die haar sterke en zwakke punten moest opsommen.
Ik zei dat ze heus wel inspirerende mensen wist, maar dat ze nu murw was omdat ze de hele dag over inspiratie gepraat had.

Ik keek naar het formulier. Het coachingsbureau beloofde dat met hun hulp “je de architect wordt van je eigen toekomst.” Ik dacht aan een tekentafel en daarna aan formulieren voor het aanvragen van een bouwvergunning. Wellicht heb je onder de toekomstarchitecten ook Rem Koolhazen, met spraakmakende ontwerpen waarvan de daadwerkelijke realisatie bijzaak is. Mijn toekomstarchitectuur speelt zich meer af in het bereik van de dakkapellen en fietsschuurtjes.

Mijn vrouw legde het formulier weg en meldde dat ze alvast naar bed ging.
Ik zei dat ik nog even de laatste samenvattingen bleef kijken van de KNVB-beker. Op dat moment werden de hoogtepunten getoond van de Treffers/Kegro tegen ASWH.

Vanochtend las ik een bericht over een man die op 26 september 1983 de wereld had gered door niets te doen. Ik belde mijn vrouw op en zei dat ik iemand had gevonden voor haar lijst.

Miesepies | Donderdag 27 September 2007 - 2:56 pm | | Tekst | Drie reacties

Allesomvattende strategie (2)

Eerder: 1. 

Ik sloeg de bladzijde om van de krant.
Op pagina 2 maakte iemand zich boos dat Nederland onvoldoende voorbereid is op rampen.
Ik wist niet precies waarom, maar de gedachte dat we ooit voldoende voorbereid zouden zijn vervulde me met weerzin.

De man die zich boos maakte zei dat het gebrek aan voorbereiding “onverantwoord [was] omdat er mensenlevens in het geding zijn.”
Mijn leven is elke dag in het geding en dat leek me ineens minder verantwoord dan ik tot dan toe had aangenomen.

Het beste dat je kan overkomen is dat er mensenlevens in het geding zijn, als rapportenschrijver. De ernst van een probleem verlicht aanzienlijk de kwaliteitseisen aan wat er verder nog te berde wordt gebracht. Gelukkig zijn mensenlevens altijd in het geding. Anders zijn er altijd nog dierenlevens. Daarmee kom je tegenwoordig ook een eind. Dat heet beschaving. Beschaving betekent dat er bij herhaling wordt vastgesteld wat er onverantwoord is.

Nadat ik mijn dochtertje naar de kinderopvang had gebracht, hervatte ik mijn werk aan een rapport voor een internationale organisatie. Ik was halverwege in een redenering dat het probleem veel minder erg was dan werd aangenomen.

Problemen kleiner maken in plaats van groter is retorisch veel interessanter, omdat de bewijslast zwaarder is. Het is dezelfde asymmetrie als die tussen goed en slecht nieuws. In een krant oogt goed nieuws al snel naïef of onkritisch van de betreffende journalist. Aan slecht nieuws heeft nog nooit iemand zich een buil gevallen.

In mijn inbox trof ik een email van iemand die mijn conceptanalyse had gelezen en me op hoge toon uitlegde dat het probleem helemaal niet meeviel en juist onverantwoorde vormen had aangenomen.

Ik verplaatste de cursor naar de slotparagraaf van het document, knabbelde een moment op mijn nagelriemen en tikte toen: Vooralsnog is er geen sluitende oplossing voor dit probleem. De minuten daarna vervlogen met mijmeringen over oplossingen die zichzelf sloten.

Miesepies | Maandag 03 September 2007 - 5:52 pm | | Tekst | Twee reacties