Allesomvattende strategie (1)

De krant berichtte over een rapport waarin werd geconcludeerd dat “de leiding van de CIA geen allesomvattende strategie [had].”
De afwezigheid van een allesomvattende strategie was

.

Terwijl ik kauwde op een boterham met vegetarische paté, mediteerde ik een moment op de vraag hoe een allesomvattende strategie er uit zou zien.
Het leek me een fenomeen in dezelfde categorie als tijdreizen en wereldvrede – strikt genomen zijn ze niet onmogelijk, maar vooralsnog leiden ze een theoretisch bestaan.

Met een slok melk probeerde ik de smaak van vegetarische paté uit mijn mond te spoelen.
Melk is daar niet bijzonder geschikt voor.
Mijn dochtertje at ook vegetarische paté.
Als ik ander broodbeleg neem dan mijn dochtertje, eindigt het ontbijt ermee dat ze mijn boterhammen op eet en ik de hare.
Daarom eten we identieke boterhammen.
Met de gewonnen tijd kan ik een vluchtige blik op de krant werpen.
Het is een strategie, maar vermoedelijk geen allesomvattende.

Rapporten concluderen voortdurend dat het in deze of gene kwestie aan een allesomvattende strategie heeft ontbroken.
Of dat er onvoldoende afstemming heeft plaatsgevonden tussen dit en dat.
Of dat er iets voorkomen had kunnen worden, mits men iets anders had gedaan. De regels had gevolgd, bijvoorbeeld. Of afgeweken was van de regels.

Ik weet dit omdat ik zelf zulke rapporten fabriceer.
Het maakt niet uit voor welk onderwerp ik gevraagd word.
Af en toe wil iemand in mijn vriendenkring weten waarom men mij inhuurt een rapport over onderwerp X te schrijven, terwijl men mij nooit eerder op enige expertise aangaande onderwerp X heeft weten te betrappen.
Het gaat echter niet om expertise, maar om de vaardigheid om een rapport te fabriceren.
De belangrijkste vaardigheid daarvoor is weten dat de antwoorden al klaar liggen.
Iedereen weet dit, lijkt me.
Maar op woensdag 22 augustus was het voorpaginanieuws.

Ik sloeg de bladzijde om van de krant.

(Vervolg.)

Miesepies | Donderdag 30 Augustus 2007 - 4:30 pm | | Tekst | Drie reacties

Die Pipo

Mijn vader stoot mijn broer aan: ‘Belt ‘ie me op om elf uur ‘s avonds, die Pipo daar.’
Die Pipo, dat ben ik – en ‘daar’ is aan de andere kant van de witte formica statafel in de tuin van een oom en tante die veertig jaar getrouwd zijn.
‘Om te vragen wat kapot konijn in het zuur is,’ vervolgt hij.
Onmiddelijk daarna schiet hij in de lach. Hij moet zo hard lachen dat hij vooroverbuigt. Hij zet een stap achteruit, weg van de tafel, om ruimte te maken om te kunnen lachen. Hinnikend tilt hij een knie op en zet die met kracht weer neer. Ondertussen blijft zijn linkerhand geklemd om een bierglas op de statafel, alsof het glas een meerpaal op de kade is die moet voorkomen dat zijn lichaam door het woelige getij wordt meegenomen.

Ik schiet ook in de lach. Niet om de grap – als je het dat al kan noemen – maar om hoe grappig mijn vader het vindt.
Ik ken deze lachende man niet uit mijn opvoeding, maar sinds de laatste zoon een jaar tien geleden het huis uit ging, heeft een niet aflatende vrolijkheid van mijn vader bezit genomen. Mensen die hem niet kennen, denken soms dat hij dronken is. Wellicht is hij dronken van de gedachte dat het leven hem niets meer kan maken.

Als hij klaar is met lachen zegt hij: ‘Bah, niks zo lekker als even zeveren, helemaal nergens over.’
Over niks praten staat bovenaan in de hiërarchie van gespreksonderwerpen in mijn familie. Het is een hiërarchie die ik onderschrijf, maar mijn eigen inbreng blijft ergens in de onderste regionen hangen. Op momenten van paniek stel ik wel eens een belangstellende vraag aan deze of gene neef. Met zichtbare tegenzin verteld deze of gene neef dan over zijn werk of de net afgebouwde garage.

In de trein naar huis zegt mijn vrouw dat ze mijn kaakspieren hoorde knakken tijdens het kauwen van het konijn, precies zoals de kaken van mijn vader knakken. Thuis schijn ik dat geluid nooit te maken, maar in mijn vaders nabijheid beginnen mijn kaken spontaan te knakken.
Ik denk dat mijn lichaam iets weet dat ik nog niet weet.

Miesepies | Zondag 19 Augustus 2007 - 11:55 pm | | Tekst | Vijf reacties

Kapot konijn in het zuur

Mijn vader mailde dat kapot konijn in het zuur een optie was.
Voor zaterdag dan.
Voor zondag moesten wij maar een voorstel doen.
Groeten, Pap.

Ik vroeg glimlachend aan mijn vrouw of ze zin had om zaterdagavond kapot konijn in het zuur te eten.
Verwachtingsvol wachtte ik op de tegenvraag.
Maar mijn vrouw antwoordde dat ze er wel om heen zou eten.
Ik bleef alleen achter met mijn tegenvraag.

Om kwart over tien belde ik mijn vader.
Het was donker buiten en ik zag mezelf weerspiegeld in het venster. Terwijl de telefoon overging woelde ik door mijn haar. Mijn vrouw had er nog niets over gezegd, sinds ik dinsdag naar de kapper was geweest. De kapster had mijn haar geföhnd en ik had het nog niet thuis gewassen. Een man met geföhnd haar vraagt niet naar de oordelen van anderen.

Mijn vader nam eindelijk op.
Ik vroeg of ze al sliepen.
Nee, antwoordde mijn vader. Hij had de telefoon niet gehoord.
‘Aha,’ zei ik. Ik bel mijn ouders al negentien jaar, maar nog nooit hadden ze de telefoon niet gehoord.
‘Dat kapot konijn in het zuur,’ zei ik.
‘Ja,’ zei mijn vader. ‘Mam wil weten of jullie dat willen eten zaterdag.’
‘Wat is er precies kapot aan dat konijn?’
‘Nou gewoon.’
‘Gewoon.’
‘Hij is dood.’
‘Alle vlees is toch dood?’
‘Ja, oké,’ gaf mijn vader toe, op een toon die suggereerde dat ik een vergezocht theoretisch punt maakte. Normaliteit is een handzame uitvinding, maar deze dient met mate geconsumeerd te worden.
Ik broedde een moment op een verklaring voor mijn onbegrip.
‘Ik had het in het plat moeten zeggen,’ zei mijn vader.
‘Kepotte kenien in ut zoer,’ zei ik.
‘Ja,’ zei mijn vader.
Dat klonk net zo vreemd.
‘Zeggen ze dat zo?’ vroeg ik.
‘Nee, dat niet.’
Ik keek even naar een meneer in het raam die tamelijk in de war leek.
Toen zei ik dat we zaterdagavond graag kapot konijn in het zuur zouden eten.

Miesepies | Donderdag 16 Augustus 2007 - 11:22 pm | | Tekst | Drie reacties

Bonnetjes

Mijn vrouw vroeg gisteren of ik ongelukkig was.
Dit was nadat ik had medegedeeld een foto te gaan ophangen.
Onze dochter lag in bed en de vaatwasser was ingeruimd.
Ik zat op de bank en had net geconstateerd dat er geen nieuws was op voetbalinternational.nl.

Ze vond dat ik zoveel energie had de laatste tijd.
Ze liet het woord “energie” voorafgaan door een bijvoeglijk naamwoord, maar ik weet niet meer welk. Het was geen gewone energie, in elk geval.

Ik zei even niets.
Het afgelopen jaar zijn de woorden gelukkig en ongelukkig iets te vaak gebruikt.
Een andere samenvatting van het afgelopen jaar is: Het jaar waarin ik nerveus werd van het woord gelukkig.
Het is iets met bewijslast.
Alsof de belastingdienst me ineens vraagt alle bonnetjes te laten zien voor mijn aftrekposten in 2004.
Een samenvatting van het jaar 2004 zou kunnen luiden: Het jaar dat ik aftrekposten kreeg.

Mijn vrouw zei dat ze zelf juist actief wordt als ze ongelukkig is.
Dat was mij nog niet bekend.
Ik heb altijd beweerd een vrouw te willen trouwen die me blijft verrassen.
Dat beweer ik nog steeds. Maar ik had me niet gerealiseerd hoe verontrustend het is verrast te worden door informatie over je eigen vrouw.
Een maand geleden vroeg een vriend me iets over mijn vrouw.
Iets basaals.
Hij was geschokt dat ik het antwoord niet wist.
Deze vriend koestert strikte opvattingen over de liefde en heeft overigens zelf geen relatie.
Met terugwerkende kracht was ik ook geschokt. Op dit gebied heb ik moeite weerstand te bieden aan strikte opvattingen.
Ik nam me voor het alsnog aan mijn vrouw te vragen, maar toen ik thuiskwam was ik de vraag vergeten.

Mijn vrouw stond voor me, toen ze vroeg of ik ongelukkig was.
Ik keek op naar haar vanaf de bank en zei dat ik niet ongelukkig was.
Dat ik juist weinig energie had als ik ongelukkig was.
Ik wist niet of het waar was.
Het leek me ook niet onwaar, in ieder geval.
Ze ging naast me zitten en vroeg wat ik aan het kijken was. Ze wees naar een fotootje van kleerhangers. Ik zei dat ik Lifehackers.com las en probeerde uit te leggen wat dat was.
Samen lazen we het bericht over de kleerhangers.
Mijn vrouw vond het geen goede tip.
‘Nee?’ vroeg ik.
Ik kuste haar, vlak voor ze weer op stond.

Ik klikte op het tabblad van voetbalinternational.nl. en drukte op F5.
Er was nog steeds geen nieuws.

Miesepies | Woensdag 15 Augustus 2007 - 8:13 pm | | Tekst | Vijf reacties