Zo vaak sorry
Dinsdag 15 Juni 2010
Gisteren was ik begeleider van de schoolreis van Vera’s klas. Er waren bijna alleen vrouwelijke begeleiders. Ik weet niet of het opzet was, maar de twee wildste jongetjes, beide vijf jaar, waren in mijn groepje ingedeeld.
Mijn vrouw vroeg per sms of alles onder controle was. ‘Ik heb de wind er flink onder,’ schreef ik terug.
Halverwege de dag liep ik na het zoveelste toiletbezoek met een van de wilde jongetjes terug naar de groep. We zwegen een poosje. Toen vroeg hij op beschouwende toon: ‘Meneer de pappa van Vera, waarom zegt u zo vaak sorry?’
Ik vond dat een verontrustende vraag.
vijf reacties
Ik vind het eigenlijk vooral verontrustend dat een jonge(n)tje van vijf dit soort beschouwingen doet. Het suggereert een tamelijk duister voorland, met thema's als 'hoogbegaafd', 'depressie', 'buitenbeentje' en alle mogelijke ge- en vervolgen daarop.
En dat ik dit soort beelden krijg bij een in essentie of eerste instantie onschuldig en vertederend postje, dat is dan ook weer verontrustend.
Hij maakt wat los, dit jongentje. Logisch dat-ie vasthoudt aan die N.
(tegen dat je die N hebt aangepast is dit een volslagen onbegrijpelijke en mogelijk krankzinnig aandoende laatste zin)
'Meneer pappa van Vera' is een aandoenlijke variatie op de standaard ouder-aanduiding, trouwens.
En dan zegt men dat de jeugd van tegenwoordig geen beleefdheid meer kent ;-)
PS 'waren in mijn groepje van ingedeeld.' - Groepje van wàt?
Mysterieus...
Hoeveel fouten kun je maken in een stukje van 102 woorden? Te veel, blijkt. Dank, Puck, voor je elegant geformuleerde aanwijzingen. Ik heb de correcties doorgevoerd.
mies (URL) - 16-06-’10 14:17
Ik vond dat een verontrustende vraag.
CasaSpider (E-mail) (URL) - 16-06-’10 09:30En antwoordde instinctief: "Ja, sorry."